ดองบล็อก ดองบล็อก ดองบล๊อก ดองบล็อก ดองบล็อก ดองบล๊อก ดองบล็อก ดองบล็อก ดองบล๊อก ดองบล็อก ดองบล็อก ดองบล๊อก….
ถูกต้อง นี่คือสิ่งที่ทำกับพื้นที่ส่วนตัว บนเวิดเพรสอย่างมีระเบียบวินัยและสะอาดที่สุด(คือการไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้บล็อกโล่งๆ) หลังจากนั้นเพิ่งมาคิดได้ว่า นี่มันสถานที่แบ่งปันเรื่องราวที่น่าจะมีประโยชน์(เหรอ)กะคนอื่น ด้วยประสบการณ์ห่วยๆของเรา ก็เลยหาเรื่องมาอัพเดตโดยฉับพลัน(สังเกตุว่าระยะหลังๆจะมีแต่เรื่องดนตรี เหมือนจะหมดมุกเอาดื้อๆ)
ช่วง 10 ปีที่แล้ว คงไม่มีใครรู้จัก X-japan (แต่ตรูเกือบไม่รู้จักหว่ะ 555) จำได้ว่าช่วงนั้น เจร็อคบูมสุดชีวิต สถานะของวงเอ็กซ์เองก็อยู่ในช่วงท็อปสุดๆ สมาชิกที่มีสีสันและดูแปลกแยกด้วยความเฉพาะตัวที่สุดอย่าง HIDE ก็ถือเป็นหนึ่งในภาพลักษณ์ที่เป็นรูปธรรมเด่นชัดของวง(แม้โดยรวมจะไม่มีอิทธิพลเทียบเท่า Yoshiki) บุคลิกส่วนตัวที่ล้ำสมัย มีร้านขายเสื้อผ้าที่ฮิปสุดๆ แถมเปิดค่ายเพลงของตนเอง และงานเพลงโปรเจ็คส่วนตัว ก็ทำให้เค้ากลายเป็นที่จับตา และน่าสนใจที่สุดในชั่วโมงนั้นแบบไม่มีใครยับยั้งไว้ได้(เขียนซะดูดี?)
แต่ดูเหมือนยุคสมัย และญี่ปุ่นตอนนั้น ไม่เคยสังเกตุเลยว่า ผู้ชายหัวสีแดงแจ๊ดคนนี้ มีทัศนคติและมุมมองด้านดนตรียาวไกลไปกว่าที่ X-japan ในช่วงที่ดีที่สุดจะทำได้เสียอีก พูดง่ายๆ Hide สามารถทำงานที่เป็นอนาคตออกมาแล้ว ในขณะที่แนวดนตรีใน X-japan นั้นไม่สามารถไปไกลได้กว่านี้แล้ว.. ทั้งหมดนี้ สัมผัสได้จากงานส่วนตัวกับ วง ZILCH ในเดบิวต์อัลบั้มที่ชื่อว่า 3.2.1
ภาพปลากรอบจากวิกิครับ
ตั้งแต่งานเดี่ยวชุดแรกๆ ที่ฟังผ่านๆ (เพียงไม่กี่เพลง) ผมรู้สึกว่า ไอ้หัวแดงคนนี้มันเจ๋งจริง(ถึงจะฟังเนื้อร้องไม่ออก!) ดนตรีสนุกๆแรงๆ แต่แทรกอารมณ์ขัน เป็นลักษณะเฉพาะของ Hide ในงานเดี่ยวของเขา แต่เมื่อได้ร่วมลงขัน ทำวง ZILCH งานกลับดูแตกต่างออกไป ZILCH น่าจะเป็นอัลบั้มที่เป็นภาษาอังกฤษแบบเต็มอัลบั้มชุดแรกของตัวเค้าเอง
ด้านดนตรี..ถือว่าแปลกแยกมากในตอนนั้น เหมือนเอา The prodigy มา ผสมกับ NIN และควบกับบีทกะตุกๆ ของ Marilyn Manson เสียงร้องแผดๆ กีตาร์สับริฟท์แบบวงเมตัล ผสมผสานเสียงสังเคราะห์สารพัดสาระเพ ทั้งหมดนี้เป็นภาพรวมของเสียงในอัลบั้ม คิดดูสิในยุดนั้นเพลงที่มีจังหวะสนุกๆเอามาเพิ่มบีทให้หนักๆ ผสมานเสียงกีตาร์แรงๆ แถมพ่วงซาวด์สังเคาระห์สารพัด คนฟังจะมึนขนาดไหน (แถมนี่เป็นคนเอเชียทำด้วย มันช่างไม่ตลาดและดูเป็นตัวประหลาดทางดนตรีมากขนาดไหน?)
ตอนนั้นผมไปซื้อเทป(ใช่..เทป)ม้วนนี้ที่ร้านขายชั้นล่างสุดของเซ็นทรัลปิ่นเกล้า ชื่อ MVK ตอนนั้นวงเอ็กซ์กำลังดัง เห็นมีสติ๊กเกอร์แปะหน้าเทปว่า “งานเดี่ยวของฮิเดะ วงเอ็กซ์เจแปน” อ้อ..ตูไม่เคยฟังหรอก แต่สนใจ พากลับบ้านมาด้วยในตอนเย็น
สารภาพตรงๆว่าชอบมาก เพราะช่วงนั้นบ้าดนตรีแรงๆมาก ร็อคคือคำเหมารวมไปหมดสำหรับดนตรีโฉ่งฉ่างๆ เปิดฟังจนเทปเกือบยืด แช่ช่องทำน้ำแข็งไม่รู้กี่รอบ
ด้านการบันทึกเสียง หรือ เนื้อหาผมคงไม่ลงรายละเอียดมาก เพราะไม่ได้ทำการบ้านมาดี เพียงแต่แว้บหนึ่งในห้วงความคิด ผมนึกถึงขึ้นมา ก็เลยเขียนลงบล็อกซะเลยในทันที เพราะน่าจะเป็นงานเพลงของคนเอเชียที่ยอดเยี่ยม และหัวก้าวหน้าที่สุดชุดหนึ่ง อาจจะเทียบเท่าพัฒนาการดนตรีของยุโรปเลยก็น่าจะได้ โดยแม้จะเอามาฟังขณะนี้ ก็ยังแสดงถึงความสดใหม่ของกระบวนการสร้างงานให้เห็นอยู่ แต่หลายคนอาจจะมองข้ามไป และอาจจะคิดเพียงแค่ว่า Hide เป็นแค่มือกีตาร์ของวงเจร็อคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโลกใบนี้แค่นั้นเอง
