((ขอยืมรูปมาแปะ จาก movie Mthai))

เป็นภาพยนต์เรื่องหนึ่งที่ตัดสินใจว่า “จะไม่ไปดู” เพราะว่าก่อนหน้านั้น

โดนคนรู้จัก สปอยล์ มาเรียบร้อย โดยการเล่าให้ฟัง (ก็กูไม่เห็นอยากรู้เลย

มาใจดีเล่าให้ฟังอีกนะ) แต่ เมื่อแฟนสาวเราอยากไปดู วันศุกร์ที่ผ่านมารอบ

สามทุ่มครึ่ง ณ โรงภาพยนต์เมเจอร์รังสิต จึงมีเราไปปรากฎกายที่นั่น !!!!!!

 

หลังจากที่เดินออกจากโรงฯ ก็เห็นว่าหลายคนมีร่องรอยเสียน้ำตากันเป็นปี๊ปๆ

สร้างอารมณ์สะเทือนใจแก่ผู้พบเห็นได้ (แต่เราไม่ได้ร้องนะ ไม่รู้ทำไม)

หลังจากนั้นท้องก็ร้องจ๊อกๆ และยังต้องกลับไปทำงานต่ออีก( ถึงตีสี่ !!!!!!! )

 

หนังลำดับถัดมาของพี่ต้อม ยุทธเลิศ ที่คราวนี้ย้อนกลับไปเล่นอารมณ์เรื่อง

ชีวิตวัยรุ่นและสายสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน และ ความรัก ที่ไม่ได้สมหวังดังคิด

แวบแรก เราสัมผัสถึงอารมณ์หนัง ที่เล่นกับสิ่งที่อยู่ภายในมากกว่า การแสดงออก

ทางร่างกายหรือ พฤติกรรม ที่ค่อนข้างจะต้องละเมียดละมัยในการสัมผัสจุดนั้นของ

ตัวละคร

 

ไม่เหมือนกับกุมภาพันธ์ แม้บทจะใกล้เคียงกัน แต่ อารมณ์หนังต่างกันสิ้นเชิง

 

เป้ สามารถถ่ายทอดความเป็นพายุได้เหมาะสมกับลักษณะของเค้า ที่เหมือน

จะเฉยชา มลืดชืด แข็งกระด้าง แต่ก็ซ่อนความอบอุ่นไว้ข้างในหลืบที่ซ่อนเร้น (และที่

สำคัญ แต่งตัวเน่าได้อารมณ์ดีจริงๆ ๕๕๕)

 

พีค ที่เป็นฟ้าสีเทายามเย็นก่อนพลบค่ำ ที่ได้รับไออุ่นสีส้มในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต

การใช้ชีวิตที่สุดโต่งหลังจากพบว่าตัวเองยังไงก็ต้องตาย

 

ก้อย กลายเป็นน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงทั้งฟ้าและพายุให้คงอยู่ โดยที่ต้องแบกรับความเจ็บปวด

มาเป็นสองเท่า และ เกือบหมดสิ้นทุกสิ่งจวบจนบทสรุปของเรื่อง

 

หนังตัดห้วงอารมณ์หลังจากฟ้าป่วยได้หมดสิ้นจาก บทเกริ่นในตอนแรก

โทนเรื่องของหนังดำเนินไปอย่างช้าๆ คล้ายกับว่าจะบีบอารมณ์คนดูให้

ถูกจู่โจมทีละน้อยๆ และ ก็เข้มข้นขึ้นตามลำดับเหตุการณ์ที่ดำเนินไป…

 

นอกจากความเจ็บปวดจากความสัมพันธ์ที่ถูกเก็บซ่อนแล้ว สิ่งรอบด้านก็มีผล

ทำให้ชีวิตของทั้งสามคนต้องเผชิญกับ “ความเจ็บปวด” ที่เกิดจากคนหนึ่งในนั้น

อย่างเลี่ยงไม่ได้ด้วยเช่นกัน เสมือนโดมิโน่ที่เมื่อล้มไปหนึ่งตัว ย่อมจะมีผลกับตัวที่อยู่ถัดๆไป

 

แต่หนังก็บอกเราให้รู้ว่า ความเป็นเพื่อน เป็นสิ่งที่จะยังคงอยู่เสมอ และความเป็นเพื่อน

ก็ยังเปิดรับความสัมพันธ์ที่ดีที่สามารถเกิดขึ้นในใจได้ตลอดเวลา